تاريخچه پل ليلان

در جنوب شهر ليلان بر روي رودخانه ليلان چاي بنا گرديده و از آثار دوران ايلخاني ميباشد. رودخانه ليلان چاي دشت حاصلخيز ليلان را آبياري مي كرده و تمدن و فرهنگهاي بسيار كهني از دورانهاي پيش از تاريخ در اطراف اين رودخانه شكل گرفته است. از جمله اين فرهنگها ميتوان به تپه چمن و الله قلي و به دوران تاريخي و اسلامي اشاره نمود. از نظر تاريخ گذاري هيچ كتيبه اي موجود نيست.

معماري پل

پل داراي سه دهنه مي باشد. اندازه دهنه ها يكسان و جهت پل بصورت شمالي- جنوبي بوده و در قسمت شرقي سد موج شكن موج شكل بصورت مثلثي بوده و در قسمت غربي پل نيز به سه نيم دايره و بصورت پشت بند وجود دارد. مصالح بكار گرفته شده در اين پل عبارت از آجر كه در قسمتهاي طاقها و نيز بالاي پل بكار رفته و سنگهاي تراش دار كه در قسمت پايه ها و موج شكنها و پشت بندها بكار رفته است. ابعاد اين سنگها در حدود 20×30 سانتيمتر، 20×50 سانتيمتر و 6×22×22 سانتيمتر می باشند. ارتفاع پل از جان پناه پل تا سطح رودخانه 490 سانتيمتر و ارتفاع موج شكنها 130 سانتيمتر و طول پل 24 متر مي باشد. عرض پل 650 سانتيمتر و فاصله دهانه ها از هم 440 سانتيمتر و ارتفاع طاقها 350 سانيتمتر مي باشد. پشت بندهاي نيم دايره پل 220 سانيتمتر و بصورت نيم دايره هستند طاقهاي پل بصورت جناغي و در وسط نوك بيزه طاق يك سنگ سفيد آهكي بكار رفته است و بطور كلي تا ارتفاع 13 سانتيمتري سنگ از آن به بعد مصالح آجر بكار رفته است. موج شكنها و پشت بندها تا همان ارتفاع 130 سانيتمتر مي باشد.